Shkrimi i poezive ka qenë gjithmonë një mënyrë për të kaluar përmes mendimeve dhe ndjenjave që kanë lindur brenda meje. Ndërsa më shumë shkruaja, më shumë kuptoja se poezia ishte një lidhje me vetveten, një mjet për të ndihmuar të tjerët të kuptojnë ndjenjat që kam, ndjenja që lidhin një individ me popullin e tij.

Shumë nga poetët e mëdhenj shqiptarë, si Migjeni dhe Ismail Kadare, formësuan kuptimin tim për këtë art. Puna e tyre më mësoi se poezia është një pasqyrë, që reflekton si të drejtat personale ashtu edhe ato universale. Kur u rrita, fillova të shoh se poezitë e mia ishin jehona e ndikimit të tyre, megjithatë të dallueshme në eksplorimin e përvojave të mia.

Jetesa në dy kultura është një përvojë që më ka mësuar shumë. Si një shqiptare që jeton në Holandë, ndjehem e lidhur me të dyja, por shpesh herë kërkoj të kuptoj se ku përputhen këto dy botë. Poezia ime është një pasqyrë e këtij kërkimi dhe e vështirësisë për të balancuar këto dy identitete të ndryshme, të asaj që jam dhe e atij që dua të jem.

Çdo poezi që shkruaj ka një dimension universale. Ajo ndihmon njerëzit të gjejnë lidhjen me botën dhe ndjenjat e tyre, pavarësisht nga vendi ku ndodhen. Poezia është një gjuhë që kalon kufijtë dhe lidh njerëz nga kultura të ndryshme.

Poezia ime është një udhëtim i vazhdueshëm i kërkimit dhe kuptimit të vetes përmes trashëgimisë time shqiptare. Ajo është një pasqyrë e çdo ndjenje që jetoj dhe çdo moment që dua të ndaj me të tjerët. Ju ftoj të shikoni më shumë poezi dhe të reflektoni për trashëgiminë tuaj dhe ndikimin që ajo ka mbi jetën tuaj.